Antyczny czajnik z drugiej połowy XIX wieku wykonano z ciepłej, polerowanej miedzi, podkreślonej czerwonawymi i pomarańczowymi tonami metalu, uzupełnionymi detalami z mosiądzu. Korpus o łagodnie wypukłej, harmonijnej bryle osadzono na lekko cofniętej podstawie. Uwagę zwracają ręcznie grawerowane florystyczne motywy na froncie i pokrywce – misternie ryte ornamenty zdradzają kunszt rzemieślnika. Dziobek, wygięty miękko ku górze, stapia się płynnie z bryłą korpusu. Uchwyt z kutego, lśniącego miedzianego pręta łukowato wieńczy czajnik, zaś w centralnym miejscu zamocowana została toczona rękojeść z ciemnego drewna, prawdopodobnie hebanowego, co czyni całość wygodniejszą w użytkowaniu i wnosi kontrast wizualny. Wieńczący pokrywkę drobny, złocisty uchwyt z mosiądzu przełamuje kolorystykę i podkreśla klasyczny charakter projektu. Widoczne są tradycyjne metody łączenia materiałów – lutowanie, nitowanie i odsłonięte styki – przywołujące XIX-wieczne rzemiosło. Czajnik zachowany jest w bardzo dobrym stanie; powierzchnia nosi ślady subtelnej patyny i nieliczne mikrorysy, typowe dla przedmiotu użytkowanego ponad sto lat, lecz nie występują uszkodzenia ani ślady napraw. W tej formie odnajduje się cichy głos minionej epoki – czajnik, jakby prosił o chwilę refleksji nad codziennością przełomu wieków. Ręcznie rytowane kwiaty i miękkie, zaokrąglone linie odwołują się zarówno do inspiracji orientalnych, jak i ówczesnej klasyki europejskiej, gdzie ponadczasowa funkcjonalność spotyka się z zamiłowaniem do detalu. Polerowana powierzchnia miedzi odbija światło z nieco bursztynowym połyskiem, jakby wciąż pamiętając salony i spotkania sprzed dekad. Czajnik mógłby znaleźć miejsce w salonie na finezyjnie nakrytym stoliku przy zestawie porcelanowych filiżanek, współgrając z ręcznie haftowaną serwetą i delikatną ceramiką. Sprawdzi się jako kontrapunkt dla minimalistycznej aranżacji – ustawiony na marmurowej lub drewnianej tacy, obok świec z matowego szkła lub niskich bukietów w kryształowych wazonach. Można go również zestawić z antyczną tacą mosiężną, historyczną cukiernicą albo nowoczesnymi naczyniami o prostych liniach, by podkreślić ponadczasowość formy na tle eklektycznej kolekcji. Nie podano dodatkowych danych technicznych ani szczegółowych wskazówek pielęgnacyjnych. Delikatną patynę metali należy konserwować ręcznie, unikając silnych detergentów, aby zachować autentyczny charakter powierzchni.
