Kabaret na przyprawy, eklektyczny, mosiądz srebrzony, Niemcy, lata 20.
560 PLN
unikat
O PRODUKCIEID 19560
Trójdzielny kabaret na przyprawy z lat 20., wykonany w Niemczech ze srebrzonego mosiądzu, jest przykładem eklektycznej formy użytkowej charakterystycznej dla przełomu secesji i art déco. Konstrukcja oparta na trzech stylizowanych nóżkach zapewnia stabilność, a matowa powierzchnia ze śladami naturalnej patyny podkreśla historyczny charakter obiektu. Uwagę zwracają detale: szeroka, cięta w szachownicę opaska biegnąca przy górnym rancie, bogato rzeźbiony uchwyt łukowy ozdobiony motywami florystycznymi oraz harmonijne proporcje korpusu i nóżek. Ręcznie lutowane połączenia oraz symetryczna budowa zdradzają kunszt dawnych rzemieślników. Kabaret posiada trzy przegrody, co pozwala na wygodne serwowanie wybranych przypraw podczas posiłków. Przedmiot zachowany jest w dobrym stanie jak na swój wiek: całość nosi wyraźne ślady użytkowania, znaczną patynę i miejscowe przebarwienia, bez ingerencji współczesnej renowacji czy napraw.Ten kabaret mógłby opowiadać historię epoki, w której artystyczna swoboda lat 20. spotykała się z dążeniem do funkcjonalnej elegancji. W szachownicowym fryzie oraz organicznych rzeźbieniach pobrzmiewa nostalgia po schyłku secesji, zaś konstrukcyjna dyscyplina i proporcje zwiastują zbliżający się porządek art déco. Każda zadra i przyciemnienie na matowym srebrze są jak ślady dawnych przyjęć i codziennych rytuałów stołowych, a chłód materiału równoważy finezja wzoru i miękkie światło odbijające się od powierzchni.Współcześnie kabaret warto zestawić z porcelaną inspirowaną stylem lat 20. lub minimalistycznym szkłem, gdzie ornamentalność uchwytu i detale nóg staną się subtelnym akcentem w bardziej ascetycznej jadalni. Dobrze sprawdzi się również jako punkt centralny na odrestaurowanej komodzie lub kredensie, na tle ciemnego drewna lub granatowych ścian – w eklektycznej kolekcjonerskiej aranżacji lub wnętrzu w duchu vintage. Można połączyć go z klasycznym srebrem, białymi obrusami oraz staromodnymi serwetkami, tworząc inscenizację nawiązującą do tradycji stołu europejskiego początku XX wieku.
