Krzesło Hasslo, plastik transparentny szary, metal pomarańczowy, proj. M. Mulder, Ikea, Szwecja, lata 90.
930 PLN
Negocjuj cenę
produkt niedostępny
Ten przedmiot nie ma określonych kosztów wysyłki do Twojego miasta. Aby otrzymać wycenę wysyłki, zarejestruj się lub zaloguj, a następnie podaj kod pocztowy miejsca, do którego chesz zamówić ten przedmiot.
O PRODUKCIEID 30042
Krzesło Hasslo, zaprojektowane przez Monikę Mulder dla szwedzkiej marki Ikea w latach 90., stanowi przykład śmiałego podejścia do wzornictwa skandynawskiego tamtej dekady. Metalowa rama o matowym wykończeniu, w wyrazistym pomarańczowym kolorze, tworzy dynamiczny, graficzny rysunek – nogi są lekko rozchylone, a całość opiera się na prostej, otwartej konstrukcji. Siedzisko i oparcie wykonano z transparentnego, przydymionego plastiku o satynowym połysku i delikatnym, pionowym ryflowaniu. Krzesło posiada niską, szeroką sylwetkę, a subtelnie odchylone oparcie zapewnia komfort użytkowania. Konstrukcję dopełniają zaokrąglone stopki z tworzywa. Stan dobry – widoczne są drobne ryski i przetarcia farby na ramie, charakterystyczne dla wieku mebla, ale bez pęknięć czy uszkodzeń strukturalnych.To krzesło opowiada historię lat 90., kiedy design zaczynał eksperymentować z kolorem, transparentnością i nowoczesnymi materiałami. Jego forma jest swobodna, graficzna, z lekko futurystycznym zacięciem – jakby chciało uchwycić energię tamtej dekady, kiedy granice między wnętrzem a zewnętrzem, codziennością a zabawą zaczęły się zacierać. Dynamiczna linia ramy i kontrast pomiędzy intensywną pomarańczą a chłodną szarością transparentnego plastiku nadają mu głos epoki, w której odwaga łączyła się z funkcjonalnością.Krzesło Hasslo można zestawić z niskim stolikiem kawowym w salonie o nowoczesnym lub eklektycznym charakterze. Doskonale odnajdzie się również na zadaszonym tarasie, w oranżerii lub domowej pracowni, gdzie kontrastuje z zielenią roślin, betonem czy naturalnym drewnem. Warto połączyć je z surowymi materiałami – stalą, szkłem, betonem – lub z miękkimi dywanami i tekstyliami, które zrównoważą jego graficzny, postmodernistyczny charakter.
