Lustro węgierskie z lat 60. osadzone jest w ręcznie wykonanej ramie ze skóry naturalnej o ciepłym, średniobrązowym odcieniu z lekko przygaszoną, czerwonawą tonacją. Powierzchnia skóry posiada matowe, delikatnie postarzone wykończenie z miejscami widoczną subtelną patyną. Ramę zdobią ornamentalne ćwieki z mosiądzu lub brązu, układające się w geometryczne motywy kwiatowe i rozetowe. Dekoracyjna, górna część lustra została wyprofilowana w formie stylizowanej korony z trzema okrągłymi otworami i centralnym, okrągłym medalionem otoczonym ćwiekami – motyw deklaratywny dla regionalnej tradycji i architektury Węgier. Proporcje ramy bazują na klasycznej symetrii, a silnie akcentowana góra nadaje całości rzeźbiarski rytm. Widoczne gwoździe mocujące i akcentowane narożniki podkreślają kunszt ręcznego wykonania. Stan zachowania bardzo dobry – obecne są jedynie nieliczne, naturalne ślady czasu (minimalne przetarcia i przebarwienia skóry) bez poważnych uszkodzeń; wszystkie dekoracje pozostały oryginalne i kompletne. Ten przedmiot opowiada o wartości rzemiosła, w którym skóra przybiera rolę nie tylko praktyczną, ale i niosącą lokalny język ornamentu. Ćwieki lśnią jak małe elementy ludowego stroju, a górna „korona” ramy subtelnie przywołuje bogate tradycje artystyczne węgierskich regionów. To lustro odtwarza atmosferę salonów sprzed dekad – odbijając zarówno wnętrze, jak i echo rytualnych przedmiotów codziennego użytku przechowywanych w domach na nizinie pannońskiej. W każdym refleksie widoczna jest historia drobnych warsztatów, które tworzyły z dbałością o materiały, detal i symbolikę. Lustro tego typu dobrze sprawdzi się jako wyrazisty akcent na tle gładkiej, monochromatycznej ściany lub wśród surowych materiałów – najlepiej z naturalnym drewnem lub ręcznie tkanymi tkaninami. Można je zestawić z rustykalną konsolą, ceramicznymi naczyniami albo lampą z mosiężnymi detalami, by wydobyć wątek oryginalnego rzemiosła. Wnętrza kolekcjonerskie czy eklektyczne zyskają dzięki niemu element o silnej tożsamości, a przestrzenie inspirowane stylem folk art – autentyczny punkt centralny, zwłaszcza w strefie dziennej lub przedpokoju.
