Lustro ścienne, mosiądz złoty, proj. J. Frank, Svenskt Tenn, Szwecja, lata 50.
5 300 PLN
unikat
O PRODUKCIEID 34796
Duże lustro ścienne projektu Josefa Franka dla Svenskt Tenn to wyrazisty przykład skandynawskiego modernizmu z połowy XX wieku. Owalna tafla zachowuje oryginalne szkło, które nosi subtelne ślady upływu czasu: naturalną patynę, miejscowe przebarwienia srebrzenia oraz delikatne zamglenie, podkreślając autentyczność vintage. Rama wykonana jest z ciepłego, złocistego mosiądzu o półmatowym wykończeniu, ozdobiona regularnym rytmem ręcznie formowanych pętelek, które otaczają całość lekkim, dekoracyjnym akcentem. U góry lustra znajduje się duży mosiężny pierścień pełniący funkcję praktycznego uchwytu do zawieszenia, a jednocześnie będący intrygującym detalem stylistycznym. Konstrukcja jest zwarta, z precyzyjnymi połączeniami i brakiem widocznych mocowań, co świadczy o wysokiej kulturze rzemiosła. Lustro zachowane w bardzo dobrym stanie: rama posiada szlachetną patynę, tafla – naturalne oznaki wieku, całość jest stabilna i gotowa do ekspozycji.W tym zwierciadle odbija się głos lat 50.: organiczna linia ramy i rytmiczne pętelki nawiązują do lekkości i dekoracyjności tamtych czasów, a mosiądz zyskuje z wiekiem szlachetny ton. Lustro, niczym opowieść o złotej erze szwedzkiego designu, sugeruje równowagę między funkcją a poetyką formy. Przenosi myślami do wnętrz, w których prostota spotyka się z subtelnym gestem dekoracji – każdy szczegół zdaje się szeptać o dbałości, jaką Josef Frank wkładał w dialog pomiędzy materiałem a światłem.Lustro można zawiesić w salonie nad konsolą lub w holu, gdzie jego forma podkreśli wysokie, jasne ściany, a złocisty połysk mosiądzu wydobędzie się w naturalnym świetle. Doskonale sprawdzi się w aranżacjach mid-century modern, skandynawskich oraz klasycznych – warto zestawić je z meblami z jasnego drewna, minimalistycznymi lampami lub tkaninami o stonowanej fakturze. W eklektycznym wnętrzu będzie kontrapunktem dla nowoczesnych grafik lub kolekcji ceramiki, a w klasycznym – harmonijnie dopełni przestrzeń, nie narzucając się, lecz dopełniając jej rytm.
