Oprawiona okładka czasopisma PROJEKT, czerń, aut. Z. Rydet, Polska, lata 70.
209 PLN
unikat
O PRODUKCIEID 17428
Oprawiona okładka czasopisma PROJEKT z lutego 1979 roku stanowi wycinek polskiej historii designu i fotografii, dokumentujący twórczość Zofii Rydet. Centralnym punktem kompozycji jest ikoniczna fotografia: portret starszej osoby z twarzą ukrytą w splecionych dłoniach, osadzony na tle dynamicznie uchwyconych sylwetek ptaków i otwartego pejzażu. Całość utrzymano w chłodnych czerniach i kremowych bielach, charakterystycznych dla czarno-białych zdjęć lat 70. Okładka została oprawiona w prostą, smukłą, czarną ramę o gładkim wykończeniu i szerokim, neutralnie białym passe-partout, co nadaje jej charakter galeryjny i wydobywa modernistyczny rodowód. Matowa faktura papieru eliminuje refleksy, a subtelne, beżowe przebarwienia na krawędzi podkreślają autentyczność vintage. Typografia – pogrubione, geometryczne litery bezszeryfowe – odzwierciedla międzynarodowe trendy graficzne końca lat 70. Okładka oraz rama pozostają w bardzo dobrym stanie, bez śladów większych uszkodzeń czy renowacji, zachowując pierwotny klimat epoki.W tej oprawionej okładce słychać głos awangardowej Polski, która – nawet w czasach ograniczeń – potrafiła opowiadać o uniwersalnych emocjach poprzez obraz. Twórczość Zofii Rydet pulsuje tu skupieniem i napięciem: ręce – naznaczone czasem – zamykają twarz w geście refleksji, a ptaki prezentują moment ruchu i ulotności. To grafika, która zatrzymuje oko, zapraszając do zadumy nad przemijaniem i intymnością, jednocześnie pozostając świeżą propozycją na ścianę współczesnego wnętrza.Można wykorzystać ten artefakt jako autonomiczny punkt skupienia w salonie lub domowej bibliotece. Plakat doskonale sprawdzi się na jasnej ścianie, otoczonej gładkimi tekstyliami lub rzeźbiarskimi elementami o oszczędnych formach – drewno, stal i surowe tkaniny podkreślą modernistyczną prostotę. Warto zestawić go z innymi pracami z epoki, np. minimalistycznymi grafikami, fotografiami lub meblami inspirowanymi latami 70., budując subtelny dialog między sztuką a codziennością.
