Patera z lat 70. wykonana została z jednego kawałka drewna tekowego, zyskując formę przypominającą przekrój połowy fasoli szparagowej. Cztery głębokie, łagodnie zaokrąglone przegrody pozwalają na wyeksponowanie różnych przekąsek lub drobnych przedmiotów. Ciepły, średni brąz z wyraźnym, naturalnym rysunkiem słojów oraz półmatowe wykończenie podkreślają organiczną strukturę drewna. Krawędzie są gładko wyoblone, a prostokątny uchwyt na jednym z końców dodaje praktyczności. Patera zachowuje charakterystyczną dla stylu mid-century modern prostotę i nacisk na naturalny materiał. Konstrukcja nie zdradza widocznych łączeń ani okuć; całość jest solidna. Stan dobry – na powierzchni obecne są drobne rysy, niewielkie ubytki na krawędziach i patyna, typowe dla przedmiotów użytkowanych przez kilka dekad. Tekowa misa tej skali i kształtu przywołuje atmosferę domowych spotkań z lat 70., kiedy to drewno stawało się nośnikiem codziennej bliskości i funkcjonalnej estetyki. Jej rzeźbiarska, płynna linia opowiada historię o prostocie, która nie rezygnuje z wyrazistości – każdy detal, od wygięcia krawędzi po miękki połysk powierzchni, przypomina o czasach, w których przedmioty miały być zarówno praktyczne, jak i przyjemne dla oka. Patyna i ślady użytkowania są jak cienie dawnych spotkań: świadczą o życiu, które płynęło wokół niej, pozostawiając na powierzchni subtelny zapis minionych lat. Patera dobrze odnajdzie się w salonie na niskim stole kawowym lub na dębowej konsoli, gdzie jej tekowy brąz spotka się z jasnym światłem dziennym. Można zestawić ją z ceramiką w neutralnych barwach, szkłem vintage lub metalowymi dodatkami, co wydobędzie jej mid-century modern rodowód. W eklektycznych wnętrzach stanie się ciekawym akcentem, a w aranżacjach minimalistycznych – podkreśli zamiłowanie do naturalnych faktur i prostych form. Wymiary: szerokość 40,5 cm, głębokość 13 cm, wysokość 4 cm. Materiał: drewno tekowe. Pielęgnacja zalecana poprzez delikatne przecieranie wilgotną ściereczką i stosowanie olejów do drewna w celu zachowania wyrazistości słojów. Brak widocznych okuć czy łączeń podkreśla monolityczność formy.
