Duża włoska rzeźba tygrysa, wykonana w latach 70. z żywicy, wyróżnia się modernistyczną interpretacją formy zwierzęcia i efektowną polichromią. Gładka, delikatnie błyszcząca powierzchnia statuy podkreśla intensywną, pomarańczową kolorystykę z płynnymi przejściami tonalnymi ku żółci w dolnych partiach ciała i na kończynach. Ręcznie malowane, czarne pasy i czerwone akcenty nadają całości wyrazistego charakteru, a realistycznie potraktowana głowa – z zielonawymi oczami, beżowymi i czarnymi detalami oraz starannie wymalowanymi zębami i kolorową jamą pyska – uchwyca drapieżny wyraz zwierzęcia. Figura ma dynamiczną, wymowną pozę – opuszczona sylwetka z napiętymi mięśniami i rozwartym pyskiem sugeruje ruch i gotowość do ataku, zgodnie z fascynacją włoskiego wzornictwa lat 70. teatralnością natury. Powierzchnia jest gładka, jednolita, bez widocznych łączeń; całość wykonana z dbałością o formę oraz szczegół malarski. Stan zachowania bardzo dobry: tylko lokalne, lekkie przetarcia farby oraz ślady upływu czasu, brak pęknięć, odprysków czy napraw.
W tej rzeźbie czuć żywiołowy głos epoki – lat 70., kiedy włoski design chętnie czerpał z popkulturowych inspiracji i odwagi kolorystycznej. Tygrys przemawia tu rozpoznawalną siłą symbolu: dynamiczna poza, kontrastowe pasy i lekko teatralny wyraz pyska wpisują się w klimat tamtej dekady – czas szukania ekspresji, energii i stylowego przepychu. W połyskującej fakturze żywicy i soczystych barwach pobrzmiewa echo domowych galerii, salonów i wystaw, gdzie przedmioty miały przyciągać wzrok i budzić zaciekawienie.
Tego typu rzeźba świetnie odnajdzie się jako niezależny akcent w nowoczesnym salonie, przestronnym holu czy eklektycznej kolekcji dekoracyjnej. Można ją zestawić z minimalistycznym tłem – betonem, jednobarwną ścianą, miękkim dywanem lub meblami nawiązującymi do lat 70., gdzie intensywny kolor i wyrazista forma zyskają najwięcej przestrzeni. Dobrze sprawdzi się też obok naturalnych materiałów: drewna, wikliny czy ciemnego szkła, co podkreśli jej rzeźbiarską masę. W kolekcjonerskich, artystycznych wnętrzach warto połączyć ją z grafiką o geometrycznym charakterze lub śmiałą, kolorową ceramiką, tworząc dialog między sztuką a popkulturą lat 70.
