Wachlarz Biedermeier, kość ivory white, mosiądz złocony, Austria, XIX w.
5 200 PLN
Negocjuj cenę
unikat
O PRODUKCIEID 6686
Ażurowy wachlarz w stylu biedermeier powstały w XIX-wiecznej Austrii to przykład precyzyjnego rzemiosła i starannie przemyślanej konstrukcji. Jego budowę tworzą smukłe pióra z naturalnej kości zwierzęcej, wycięte w misterny, geometryczno-roślinny ornament. Powierzchnia zachowuje jednolity, matowy odcień kości słoniowej, a górną krawędź zdobi pas stylizowanych kwiatów z detalami płatków i środków. Pod obrzeżem biegnie cienka, czerwono-złota nitka, która wizualnie oddziela pas kwiatowy od gęściej ażurowanej partii dolnej. Całość spinają u podstawy złocone, mosiężne okucia zakończone kulkowym łańcuszkiem. Proporcje wachlarza – 52 cm szerokości po rozłożeniu i 30 cm wysokości – podkreślają jego lekkość i harmonię formy. Wszystkie detale, w tym oryginalna nić i okucia, zostały zachowane. Stan zachowania określony jest jako znakomity – brak jakichkolwiek śladów zużycia, uszkodzeń czy wcześniejszej renowacji.Wachlarz ten opowiada o epoce biedermeier, w której codzienne przedmioty stawały się małymi dziełami sztuki. Jego forma przywołuje wyobrażenie wiedeńskiego salonu – gest wachlowania był elementem subtelnej konwersacji, a delikatna gra światła na kości i złoceniach dodawała spotkaniom szczególnego tonu. Każdy detal, od matowej faktury po rytmiczny układ ornamentu, przypomina o czasach, gdy przedmiot mówił o statusie i wrażliwości właściciela. Wachlarz jakby szeptał historię dawnych dam, dla których był zarówno narzędziem, jak i ozdobą, a czerwona nić i złocone detale stawały się drobnym sygnałem wyrafinowanej elegancji.Współcześnie wachlarz można wyeksponować w salonie lub gabinecie, umieszczając go w ramie na ścianie lub na dekoracyjnej podstawce na komodzie. Dobrze odnajdzie się w sąsiedztwie antycznych bibelotów, porcelany z epoki biedermeier lub secesyjnych naczyń, a także na tle jasnych tkanin, które wydobędą subtelność kości i złoconych okuć. W aranżacjach kolekcjonerskich lub eklektycznych może stanowić nieoczywisty, intrygujący akcent, wokół którego buduje się indywidualną narrację wnętrza.Brak dodatkowych informacji technicznych oraz wytycznych dotyczących pielęgnacji – zalecane jest unikanie wilgoci i silnej ekspozycji na światło słoneczne, a powierzchnię kości i mosiądzu czyścić z ostrożnością.
