Wazon Modernizm, szkło, proj. J. Słuczan-Orkusz, Polska, lata 70.
770 PLN
unikat
O PRODUKCIEID 18444
Wazon zaprojektowany przez Jerzego Słuczana-Orkusza, powstały w Polsce w latach 70., ucieleśnia cechy modernizmu w polskim szkle użytkowym z tej dekady. Formowany z grubej tafli szkła, prezentuje wyraźne, miękkie przejścia kolorystyczne: od dymnoszarego przy krawędzi, poprzez taupe i beż w centrum, aż po przezroczystą podstawę. Powierzchnia o wysokim połysku podkreśla płynność gradientu i światłocienia, a okrągłe proporcje oraz łagodnie zaoblone krawędzie naczynia dopełniają organiczną sylwetkę. Linia podstawy pozostaje nieregularna, co nawiązuje do swobodnych eksperymentów formą charakterystycznych dla tej epoki. Masywna konstrukcja i wygodne proporcje pozwalają na praktyczne wykorzystanie do ekspozycji niewielkich kompozycji roślinnych. Stan określony jest jako wysłużony – na powierzchni widoczne są delikatne ślady użytkowania oraz lokalne rozwarstwienie przy podstawie, typowe dla wieku i procesu produkcyjnego, lecz bez wpływu na funkcjonalność.Wazon opowiada o dekadzie twórczej wolności, kiedy polski modernizm sięgał po inspiracje naturą i ruchem – formę, która nie została ściśle zdefiniowana, a raczej powstała z obserwacji zmienności materii i gry światła. Szklana bryła odbija otoczenie niczym zwierciadło płynności, od warstwy dymnego chłodu, po subtelny beż rozbielający się ku podstawie. W nieregularnej linii spoczywa echo pracowni szklarzy eksperymentujących z kształtem, kolorem i połyskiem na styku rzemiosła oraz świeżej myśli projektowej. Każde załamanie światła, smuga czy delikatna niedoskonałość niosą ze sobą ślad spontaniczności epoki.Wazon można zestawić zarówno z minimalistycznymi meblami modernistycznymi, jak i z surowym drewnem czy ceramicznymi dodatkami, dla wydobycia faktury szkła i harmonijnej nieregularności formy. Jako solista dobrze sprawdzi się na konsoli, regale lub ławie w salonie, w towarzystwie oszczędnych grafik i miękkich tkanin. We wnętrzach o klimacie mid-century modern warto połączyć go z innymi, geometrycznymi kształtami z epoki, zaś w przestrzeniach eklektycznych – z przedmiotami o wyrazistej, lecz nieprzesadzonej linii, by uzyskać równowagę pomiędzy rzemiosłem a współczesnością.
