Wazon ten, przypisywany hucie szkła Laura z Polski i datowany na lata 70., to wyraziste studium środkowoeuropejskiego postmodernizmu. Szkło w tonie transparentnego bursztynu o średniej intensywności tworzy podstawę projektu: korpus wyprofilowany w mocno rozbudowaną kulę gwałtownie przechodzi w wysmukłą, cylindryczną szyjkę. Po obu stronach znajdują się pionowe aplikacje – szklane wstęgi w odcieniu półprzezroczystego, jasnego kremu, charakteryzujące się bąbelkową i lekko popękaną fakturą, wyraźnie kontrastującą z gładką, błyszczącą powierzchnią głównego korpusu. Akcenty te oferują zarówno wizualny kontrast, jak i zmysłową różnorodność dotyku. Proporcje wazonu są odważnie zrytmizowane: kolista podstawa zapewnia stabilność, a wydłużona szyjka wzmacnia pionowość i lekkość sylwetki. Widoczny ręczny charakter pracy rzemieślnika – zwłaszcza w miejscu łączenia i przy nakładanych zdobieniach – podkreśla unikalność egzemplarza. Przedmiot zachowany w bardzo dobrym stanie, bez wyszczerbień czy pęknięć, z oryginalnym wykończeniem i bez śladów renowacji.Ten wazon przemawia językiem eksperymentalnych lat 70., sugerując przekorę względem klasycznych wzorców. Jego bursztynowe szkło chwytające światło przypomina o czasach, gdy projektanci chętniej odrzucali konwencję na rzecz swobodnej, zmysłowej eksploracji materiału. Wstęgi o nieregularnej teksturze zdają się opowiadać historię o przełamywaniu rygorów formy: szkło staje się zarówno strukturą, jak i dekoracją, jakby chciało przyciągnąć spojrzenie i zachęcić do dotyku. Forma tego naczynia mówi o odwadze lat, kiedy codzienne przedmioty stawały się sceną dla artystycznego gestu.Wazon można zestawić z prostymi, nowoczesnymi meblami o chromowanych lub matowych powierzchniach, aby podkreślić jego ekspresyjną kolorystykę i rzeźbiarską linię. Doskonale odnajdzie się we wnętrzach w duchu kolekcjonerskiego postmodernizmu, ale można go także połączyć z detalami drewna, minimalistyczną ceramiką czy surowym betonem, by uzyskać grę faktur i światła. Sam w sobie stanowi silny akcent dekoracyjny – wystarczy pojedyncza gałązka lub całkowita pustka, by w pełni uwypuklić jego unikalną sylwetkę i wyraźne ślady epoki.
