Wazon z przełomu XIX i XX wieku reprezentuje wczesną secesję, powstał na terenie Cesarstwa Austro-Węgierskiego. Wykonano go z połączenia opalizującego, mlecznobiałego szkła formowanego w rozchylony, rzeźbiarski kołnierz oraz wysokiej, smukłej szyjki z wyraźnie fasetowanego, klarownego szkła z subtelną iryzacją. Całość wieńczy podstawa z patynowanej miedzi lub brązu o miękkim profilu i satynowo-matowym, złocistobrązowym odcieniu. Widoczne, ręcznie wykonane łączenie szkła z metalem podkreśla rzemieślniczą naturę obiektu. Kompozycja podkreśla wertykalność, lekkość oraz organiczną dynamikę – płynna linia i dekoracyjny, falisty brzeg przywodzą na myśl motywy florystyczne charakterystyczne dla secesji. Wazon zachowany w bardzo dobrym stanie, z naturalną patyną metalu i minimalnymi, powierzchniowymi śladami wieku, bez widocznych uszkodzeń szkła.Forma wazonu „opowiada” o czasach, w których natura stawała się inspiracją artystyczną: rozwibrowanie końca XIX wieku znalazło tu wyraz w organicznym modelunku szkła i miękkich, płynnych kształtach, które przywołują na myśl kwiat rozchylający się ku światłu. Powierzchnia szkła łagodnie odbija otoczenie, opalizując i zmieniając ton zależnie od kąta patrzenia; brzeg wydaje się falować niczym miękki płatek irysa. Patynowane wykończenie stopki ukazuje szlachetne starzenie się metalu – jakby wazon zachował echa minionych wieczorów w wiedeńskim salonie lub pałacowej oranżerii.Ten typ secesyjnego szkła dobrze odnajdzie się w reprezentacyjnych wnętrzach: można go wyeksponować na niskiej konsoli z orzecha lub palisandru, a także na tle ściany w głębokim, stonowanym kolorze, by podkreślić opalizację szkła i rzeźbioną, łagodną linię brzegów. W aranżacji warto połączyć go z przedmiotami z epoki – mosiężnym lustrem, ceramiczną paterą o dekoracyjnym rantem lub abażurem z barwnym szkłem. Wazon można dopełnić pojedynczą gałązką storczyka czy trawami, choć pozostawiony pusty, sam buduje atmosferę historycznego wnętrza z nutą muzealnej elegancji.
