Patera Mandruzatto, szkło kryształowe niebieski, proj. F. Poli, Włochy, lata 50.
1 800 PLN
Negocjuj cenę
unikat
O PRODUKCIEID 1890
Duża patera Mandruzatto z Murano, wykonana około 1950 roku, prezentuje rzeźbiarską formę charakterystyczną dla włoskiego szkła artystycznego lat 50. Jej masywny korpus z barwionego w masie szkła kryształowego powstał w technice „słonecznej”, opracowanej przez Flavio Poli. Warstwowe szkło tworzy efekt subtelnego przechodzenia od głębokiego, kobaltowego błękitu do jaśniejszych odcieni niebieskiego i mlecznobiałych tonów w centrum, co podkreśla gradientowy charakter kompozycji. Wydłużone, dynamicznie wygięte ramiona zwijają się na końcach w miękkie spirale, a asymetryczne, faliste krawędzie nadają całości poczucie ruchu i lekkości. Patera została precyzyjnie oszlifowana na spodzie; zachowana oryginalna nalepka z sygnaturą huty Mandruzatto potwierdza jej autentyczność. Patera mierzy 20 cm wysokości, 52 cm długości i 23 cm szerokości. Stan zachowania określono jako doskonały – bez śladów użytkowania, ubytków czy napraw. Forma patery przywołuje głos powojennych Włoch – czas, gdy Murano było kuźnią eksperymentów i śmiałych interpretacji tradycyjnego rzemiosła. Jej organiczny kształt zdaje się opowiadać o dynamice nurtu mid-century modern, w którym biomorficzne inspiracje spotykały się z mistrzostwem szklarskim. Kolorystyka i światłocień układają się tu jak fragment zachodzącego słońca nad laguną: każda warstwa szkła zatrzymuje światło, potęgując wrażenie głębi i płynności. To przedmiot, który nie tylko emanuje historią, lecz także odzwierciedla ekspresję i odwagę włoskiego designu początku drugiej połowy XX wieku. Paterę można wyeksponować na niskiej konsoli z jasnego drewna lub marmuru, by podkreślić jej szlachetne proporcje i kolorystykę. Zestawienie z minimalistycznymi dekoracjami – np. pojedynczym wazonem Murano lub geometryczną rzeźbą – pozwoli wydobyć jej artystyczny charakter. Wnętrza utrzymane w stylu mid-century modern, z akcentami szkła i metalu, stanowią naturalne tło dla tego typu obiektów; sprawdzi się także w eklektycznych przestrzeniach kolekcjonerskich, gdzie szkło może stać się centralnym punktem kompozycji.
