Taca secesyjna, srebro, mosiądz, cyna, szkło, Argentor, Austria, początek XX w.
2 091 PLN
Negocjuj cenę
unikat
O PRODUKCIEID 5010
Secesyjna taca pod kieliszki, wykonana około 1900 roku w wiedeńskiej manufakturze Argentor, to przykład rzemiosła łączącego metal i szkło w harmonijnej, funkcjonalnej formie. Okrągła, szeroka taca została wykonana z mosiądzu i cyny pokrytej srebrem, co nadaje jej jasnosrebrzysty, lekko ciepły odcień z wysokim połyskiem. Centralną część wypełnia przezroczyste szkło szlifowane w rozetę, które łapie światło i odbija je wielopłaszczyznowo. Obrzeże tacy wieńczy subtelny, perełkowy rant – świadectwo dbałości o detal charakterystycznej dla secesji. Dwa boczne uchwyty o płynnych, organicznych liniach i stylizowanych motywach roślinnych płynnie wychodzą z obrzeża, a całość wspiera się na trzech kulistych nóżkach, które delikatnie unoszą bryłę. Spód sygnowany jest znakiem wytwórni Argentor, potwierdzającym autentyczność. Taca zachowana w bardzo dobrym stanie, z delikatną patyną zgodną z wiekiem, bez widocznych uszkodzeń czy śladów intensywnego użytkowania. W tej tacy pobrzmiewa głos wiedeńskiej secesji – epoki, która szukała nowego piękna w codziennych przedmiotach, inspirując się naturą i swobodą linii. Metal, połyskujący srebrzystym blaskiem, zdaje się opowiadać o czasach, gdy sztuka przenikała do salonów i przestrzeni towarzyskich. Szkło z rozetowym szlifem odbija światło, jakby zapraszało do celebracji chwil, a uchwyty o roślinnych kształtach sugerują delikatność i płynność epoki fin de siècle. Każdy detal mówi o harmonii i dekoracyjności, która nie przesłania użyteczności. Taca może stać się centralnym akcentem na klasycznym bufecie lub konsoli w salonie – idealnie sprawdzi się jako oprawa dla kryształowych kieliszków lub karafki. Warto połączyć ją z innymi secesyjnymi przedmiotami: wazonem z barwionego szkła czy świecznikami z tego samego okresu, by wydobyć jej historyczny kontekst. W aranżacjach eklektycznych lub kolekcjonerskich dobrze współgra z porcelaną z przełomu XIX i XX wieku, a w minimalistycznym wnętrzu – może grać pierwsze skrzypce jako samodzielny, dekoracyjno-użytkowy artefakt.
