Wazon z pępkiem, szkło czerwony, proj. J. Słuczan-Orkusz, Polska, lata 70.
1 440 PLN
Negocjuj cenę
unikat
O PRODUKCIEID 2434
Artystyczny wazon „Wazon z pępkiem” to dzieło Jerzego Słuczan-Orkusza, zaprojektowane w 1972 roku w Krakowie, w Instytucie Szkła. Naczynie wykonano ze szkła barwionego, z intensywną, przechodzącą od głębokiej czerwieni ku ognistemu pomarańczowi kolorystyką i lustrzaną powierzchnią. Forma rzeźbiarska – o mocno zaokrąglonym korpusie z wyraźnym, centralnym wgłębieniem – zyskuje na wyrazistości dzięki dwóm dużym, asymetrycznym uchwytom wychodzącym z szyjki, ozdobionym fantazyjnymi, kolczastymi wypustkami. Po bokach korpusu znajdują się dodatkowe aplikacje w kształcie kolców lub macek, podkreślające awangardowy charakter wazonu. Wszystkie detale zostały precyzyjnie zespolone, bez widocznych łączeń, a całość opiera się na niewielkiej, okrągłej stopie o wysokości 23 cm, szerokości 17,5 cm i głębokości 8 cm. Stan zachowania doskonały – powierzchnia idealnie gładka, bez uszkodzeń, odprysków czy śladów renowacji. Wazon wyraża ducha eksperymentalnego szkła artystycznego lat 70. – to głos epoki, w której barwa i forma stawały się równorzędnymi aktorami. Gładka tafla i intensywne przejścia kolorystyczne przywołują wrażenie żywego ognia, zatrzymanego w materiale. Dynamiczna linia uchwytów i ekspresyjne wypustki sprawiają, że obiekt wydaje się niemal organiczny, jakby zaczerpnięty z biomorficznych wizji tamtych lat. Wazon „opowiada” o wolności twórczej i odwadze formalnej, która była znakiem rozpoznawczym polskiego szkła eksperymentalnego: tu każdy detal, od pępka po kolczaste aplikacje, jest przemyślanym gestem artysty. Można go wyeksponować w salonie na niskiej konsoli lub geometrycznej półce, w otoczeniu minimalistycznych form i stonowanych barw, by wydobyć intensywność szkła. Dobrze sprawdzi się także w eklektycznych wnętrzach kolekcjonerskich, gdzie może współistnieć z ceramiką, metalem i organicznymi tekstyliami. Warto połączyć go z dziełami z tego samego okresu – szkłem studyjnym lub rzeźbą współczesną – by zbudować dialog między eksperymentem a ponadczasowym rzemiosłem.
